Bir vatan var içimde,
doyasıya yaşarım özgürlüğü her yanda,
sıcak bir rüzgâr gibi dolaşır benliğimde.
Durmadan gidip gelirim
hakikat ile gerçeklik,
sahip olmak ile var olmak arasında.
Bir vatan var içimde,
bir yanı Türkçe konuşur,
öteki yanı Almanca.
Mutfağın kokusunda, müziğin ezgilerinde duyulur ilki,
zihnin berraklığına, düzenine dokunur diğeri.
Sınırların inceliği özlemle parıldar;
iç içe geçer yabancılaşma ile yakınlık,
bir zamanlar siyah beyazken başka mekânlar
ışıldar rengârenk, dağılır karanlık.
Bir vatan var içimde,
yükselir içten nağmeler bilge sözlerden,
Yunus’tan, Rumi’den, Itrî’den…
Şefkatli bir nefesle Anadolu’dan esen;
yalnızlığım çözüldükçe enfes esintilerle içim ısınır,
filiz verir ruhumda bahar.
Goethe’nin, Kant’ın sesi yankılanır
uzaktan, kendi ritminde,
katman katman derin ufuklar açar zihnimde.
Bir vatan var içimde,
zalimler, ilkesizler, ikiyüzlüler dışında;
yerli yerinde herkes ve her varlık,
yorgun gönlüm konup dinlenir oracıkta,
karayı gören bir kuş misali
kendimi yurtsuz yuvasız hissettiğim anlarda.
